"باغ"ماهنامه کودکان و نوجوانان افغانستان

ماه خدا

"به مهمانی خدا خوش آمدید"

سلام آینده سازان میهن!

به ماه مهمانی خدا خوش‏‏ آمدید.

هر سال، خدای مهربان از تمام مسلمانان جهان، دعوت میکند تا در جشن مهمانی ماه رمضان شرکت کنند. در این ماه، خداوند از ما میخواهد که بیشتر به فکر یکدیگر باشیم تا از گرفتاری‏های یکدیگر باخبر شویم.

اميدواریم که امسال شما هم با خوشی همراه خانواده‏های تان، ماه مهماني خدا را آغاز کرده باشین. حتما می‏دانید که در اين ماه قرآن از طرف خدای مهربان به پيامبرمهربان اسلام نازل شده است.

دوستان! اگر شما به یک مهمانی یا جشنی بسیار باشکوه دعوت شوین، چه کار می‏کنید؟ آفرین! کوشش میکنید که لباسهای نو و قشنگ بپوشین. به احترام صاحب‏خانه کاری نمی‏کنید که دور از ادب باشد. حالا کسی شما را به مهمانی دعوت کرده که او خالق شماست. اوست که آسمان و زمین و همهی نعمتهای آن را برای شما آفریده است. اما ماه مبارک رمضان فرصتي است براي خوب شدن و خوب ماندن. بله، می‏دانیم که شما بچه ها هميشه خوب بودين و هستين. خوب هم می‏دانید که ماه مبارک رمضان، ماه رحمت و برکت خداست، ماهيست که خدا برای همۀ بنده‏گان، زمان می‏دهد که از اشتباهاتی که در یکسال کرده است، عذرخواهی کند.

در این ماه، کسانی که به سن تکلیف رسیدهاند، یک ماه روزه می‏گیرند. شما هم اگر دوست داشتین، از پدر و مادرتان بخواهید بیدار تان کند و همراه آن‏ها سحری بخورید. در روز بعد، تا هر زمان که توانستید روزه بگیرید.

اما دوستان! ياد تان نرود، برای هرچی و هرکسی را که دوست دارین پیش از افطار دعا کنين. البته باغ اصلی‏تان، افغانستان را فراموش نکنین. آخر شما گل‏های باغ افغانستان هستید، پاک و خوشرنگ و خوشبو.

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر ۱۳۹۲ ساعت 1:1 توسط باغ |

"عوضعلی‏ خان وُلُسوال"

منتشر شده در ماهنامه باغ شماره 22

راوی: سید محمدتقی سجادی ‏لعلی

بهار 1358 بود. در وُلُسوالی "لعل"، ماموران حکومت خلقی، سالگرد پیروزی کودتای کمونیستی را جشن گرفته بودند. ریش‏ سفیدها و کلانهای منطقه را هم به زور دعوت کرده بودند. برای پدرم هم نامه نوشته و او را هم دعوت کرده بودند. پدرم اسپ بسیار خوبی داشت. آن روز من هم با پدرم سوار بر اسپ به طرف مرکز ولسوالی حرکت کردیم. در بین راه پدرم،گفت: مردم در بعضی جاهای اطراف قیام کرده اند و احتمال دارد که امروز به مرکز ولسوالی لعل بیایند. من پرسیدم: «قیام‏ در کجاها شده است؟»

پدرم گفت: «در "سوزمه قلعه" که در سمت شمال است و سمت "دایکُندی" و بعضی جاهای دیگر. مرکز قیامها هم در ولسوالی وَرَس است.»

من پرسیدم: «آن‏ها از سمت وَرَس میآیند؟»

پدرم که ظاهرا از بعضی جاها برایش خبرهایی رسیده بود گفت: «نه! از سمت دایکُندی میآیند.»

وقتی ما به مرکز ولسوالی رسیدیم، دیدیم خیمه هایی برپا کرده اند و خود وُلسوال که اسمش "عوضعلی خان" بود، مشغول سخنرانی است. ساختمان ولسوالی نزدیک مکتب بود. چند لحظه ای گذشت. ولسوال همان طور سخنرانی میکرد و از کمونیستها تعریف و تمجید میکرد که ناگهان از بالای تپه ای که پشت ولسوالی است، صدای فَیر تفنگ آمد. جمعیت و وُلسوال ساکت شدند. صدای دوم و سوم هم که آمد، جمعیت به هر طرف فرار کردند. پدرم به من گفت: «تو سوار اسپ شو و به سمت خانه برو! هر وقت کنار دریای نزدیک خانه رسیدی صبر کن تا من هم بیایم.»

من آن زمان سن زیادی نداشتم، تقریبا 15 ساله بودم. پدرم بعدها برای من نقل کرد که قیام‏ گران، اول به ساختمان ولسوالی حمله کردند. دروازه و کلکینهای آن را شکستند. موترها را آتش زدند. چند تا از دکانهای بازار هم متاسفانه چور شد. پایه های تلفن را شکستند. از اشتباهات قیام‏ گران که در برابر حکومت قیام کرده بودند، این بود که می‏ کوشیدند تا هرچه از وسایلی که مربوط به حکومت می‏ شد، نابود کنند.

قیام‏ گران آن‏روز، عوضعلی خان را هم دستگیر کردند و به طرف مرکز ورس بردند تا محاکمه شود.

برچسب‌ها: خاطرات جهاد مردم افغانستان

+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر ۱۳۹۲ ساعت 12:52 توسط باغ |

یک بازی شاد کودکانه (اسپک چوبی)

این شعر نزدیک به پنجاه سال پیش سروده شده است. در روزهایی که کودکان هیچ سامان بازی نداشتند. شاعری خوش بیانی که برای ما ناشناخته مانده است، با زبان بسیار نرم و کودکانه این شعر خاطره انگیز را می سراید. شعری که فرهنگ روستایی آن سال ها را به خوبی بازتاب می دهد. این شعر بازی کودکانه ای را بیان می کند که ریشه در فرهنگ احتماعی مردم ما دارد. فرهنگی که کودکان را به یادگرفتنی اسپ سواری تشویق می کند. در این بازی کودکان به چوب دراز شاخه ی بی برگ درخت و گاهی به عصای پدرکلانشان سوار می شوند و در کنار هم اسپ سواری خیالی می کنند.

در همین حال یکی از آن ها این شعر را با صدای بلند می خواند.

دیگران با چوچو چو گفتن به نوعی به اسپ خیالی شان قمچین می زنند که تیزتر بدود.

سر کوه بالا شدم. صدای جنگ آمد. تیر تفنگ آمد.

خانه مَلِک بچه شد. دیگ لِتیش چَپَه شد.

خدا روزیش بِتَه، نان فطیرش بِته، اسپک چوبیش بتِه

چو چو چو!

دَ کُردا می دویدم، دَ پایم خار خلید، میخ پَیزار خلید

دل بابم سوخت سرم، یک اسپک خرید برم

چو چو چو!

اسپکم جو می خوره، میره بالا پاین، می کشه باز شاهین

اسپک ما تور می خوره، سرش ده اَو خور خورده

چو چو چو! چو چو چو!